Problem niejadków jest wśród lekarzy raczej obcym problemem pomimo, że kłopot ten dotyczy wielu zrozpaczonych i znerwicowanych rodziców.
Wkurza mnie to.

Moja 1,5 roczna Basia nie dość, że jest niejadkiem to jest nadpobudliwa,krzykliwa,płaczliwa. Potrafi zjeść jedną parówkę na dobe, kiedy indziej kanapkę z serkiem Almette,potrafi chodzić też z pustym żołądkiem bez dopominania się o jedzenie.
Karmi ją babcia, ja nie umiem jej nakarmić. Babcia jakims cudem skłoni ją do ugryzienia kawałeczka chlebka czy zjedzenia trzech łyżeczek zupy czy Dania. Gdy nadchodzi pora posiłku - ja zaczynam wiać. Mam już tego serdecznie dość. Czasem mam ochotę spakować się i po prostu uciec z dala od małej.
Jestem znerwicowana,rozstrojona i chronicznie niewyspana. Mała odkąd się urodziła nie przespała spokojnie 2 godzin.

W pomoc ze strony lekarzy nie wierzę. Nie wierzę w medycynę.
Mam wrażenie, że wielu pediatrów w ogóle nie zna się na tym na czym powiini się znać.
Lekarze nie zdają sobie sprawy jakim dużym problemem jest mieć małego niejadka, skąpią wydawania skierowań na badania dzieci, skąpią porad i krzyczą na matki, że źle odźywiają swe pociechy.

Mam tego dość.
Marzę o świętym spokoju