Jutro wyjeżdżam. To chyba dobrze, co prawda w domu nie jest tak źle, ale chcę wyjechać. Wczoraj byłam na pogrzebie chrzestnej mojego taty. Nie znałam tej cioci zbyt blisko, ale gdy widziałam jak wszyscy płaczą, też miałam w oczach łzy. To dziwne. Myślałam, że ja już nie potrafię płakać. Chciałam być obojętna na zawsze, a tu taka niespodzianka. Masakra.
Płacz. Oznaka słabości? Nie, ulga. A może oznaka kompletnej frustracji, rozpaczy, załamania. Nie chcę płakać. Nigdy.
Wczoraj pierwszy raz widziałam jak płacze mój tata, płakał ściskając wujka - męża cioci która umarła. Płakali oboje, płakali dorośli mężczyźni. Odwróciłam głowę, nie mogłam na to patrzeć. Nienawidzę, kiedy dorośli płaczą, kiedy oni rozpaczają, tracą głowę. Wtedy czuję jak wali mi sie grunt pod nogami. Gdy nawet oni się załamują znika całe moje bezpieczeństwo. Przecież ktoś musi być silny, ktoś musi pocieszyć i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze. A jeśli nie oni, dorośli, to kto??