http://www.boston.com/news/globe/editorial_opinion/oped/articles/2006/05/02/breast_cancer_has_made_me_a_criminal/
RAK PIERSI UCZYNIL MNIE KRYMINALISTKA
Autorstwa Lyndy Gorov | Maj 2, 2006 | The Boston Blobe [5-ta najwazniejsza gazeta amerykanska]

LOS ANGELES
O 9 wieczorem mojej pierwszej rundy chemioterapii, dokladnie szesc godzin po opuszczeniu gabinetu onkologicznego ze zdziwieniem, o co cale zamieszanie, moj brzuch opadl na moje kolana, moje kolana odmowily posluszenstwa, i opadlam na podloge zwinieta w lepki i trzesacy sie klebek bez ruchu.

Leze tak do brzasku, w ktoryms momencie wymiotujac na siebie, a w innym placzac, ze raczej umre od raka, niz znowu poddam sie chemii. Bylo mi goraco. Bylo mi zimno. Moje ramiona nie przestawaly trzasc sie. Moje nogi odmowily w ogole posluszenstwa. Jedna halucynacja za druga w pelni ogarnialy mnie.

Rano bylam oslupiona swiadomoscia, ze nadal jestem zywa. Ale to moja 2.5 letnia corka, szturchajac mnie palcem u nagi, byla ciekawa, czy mozemy tanczyc. Dowloklam sie do sprzetu stereo i zaprzysieglam sobie: zrobie wszystko, co niezbedne, zeby oszczedzic jej znalezienia mnie znowu na ziemi.

Pierwszy dzwonek byl do doktora, ktory obiecal dostroic moje dawkowanie i dopasowac lekarstwa zazywane przed chemia. Drugi byl do kolegi, ktory - wydawalo mi sie - mialby dostep do marihuany. Przeczytalam wystarczajaco duzo i napisalam cos o medycznym zazywaniu marihuany, zeby zdawac sobie sprawe, ze moze przeciwdzialac takiemu samemu cierpieniu za trzy tegodnie, na kiedy zostala wyznaczona moja druga kroplowka z trucizna. Nie wspominajac nawet o nieuchronnych miesiacach terapii.

Dzien albo dwa pozniej dostarczono mi bezplatna szara koperte zaadresowana tylko moimi inicjalami. Wcisnelam gleboko do zamrazalnika ten podarunek bez otwierania. Nie potrzebowalam wtedy. Ale potrzebowalam miec ta dodatkowa mozliwosc. Byl to jeden z nielicznych razy od zdiagnozowania raka piersi Stopnia 1, kiedy poczulam odrobine kontroli.

Moze ktos, kto nie byl w moich butach, nie jest w stanie rozumiec mojej woli zlamania prawa. Oczywiscie, kilka stanow [USA], wlaczajac moj [- Kalifornie], zalegalizowalo medyczne zazywanie marihuany. Ale [federalny] Zarzad Nadzoru Lekarstw odmawia respektowania tego. Uwaza mnie za kryminalistke. Poza tym, zaden z sedziow Sadu Najwyzszego [USA] - ktorzy zdecydowali, ze ci zazywajacy marihuane w celach medycznych moga byc aresztowani niezaleznie od [zezwalajacego na to] prawa stanowego - nie wstapil, zeby zobaczyc, jaka stalam sie chuda, albo, zeby wydostac mnie z ksiegarni, kiedy nie bylam w stanie zrobic kroku bez odruchu wymiotnego.

To spadlo na D. - jedna z moich konserwatywnych przyjaciolek. Ostrzegala mnie: nie wpadaj w upojenie narkotyczne, bo bedziesz zalowac. Nie mowila mi jednak, zeby odmawiac sobie marihuany. Mimo wszystko patrzyla na zakazane ziele poprzez wlasna chemioterapie. Teraz miala pod reka moj niefortunny przypadek i zachecala mnie do palenia do momentu ustapienia nudnosci, ale zaprzestania przed rozpoczeciem paranoji.

"Wierz mi," - powiedziala oschle - "rak i myslenie za duzo nie ida w parze."

W dodatku Zarzad Nadzoru Jedzenia i Lekarstw [USA] stwierdzil, ze rak i konopie [marihuana] zupelnie nie ida w parze. Ta federalna agencja oglosila, ze "nie ma wiarygodnych studiow naukowych" podtrzymujacych medyczne zazywanie marihuany - orzeczenie sprzeczne z ocena naukowcow z Instytutu Medycyny [USA] z 1999. Ten szacowny instytut potwierdzil, co wielu chorych juz wiedzialo: Marihuana czyni nudnosci znosnymi podczas chemioterapii i jest w stanie utrzymywac przy zyciu pacjentow bez apetytu z AIDS. Zwolennicy jej zazywania nazwali decyzje Zarzadu polityczna, tj. przeciwna naukowej czy - powiedzmy - ludzkiej.

W ciagu tygodni od rozpoczecia chemii stracilam 5.5 kg nie przez mdlosci, ale przez niemoznosc jedzenia. Oczywiscie, mieszkajac w Los Angeles, schudniecie bylo uwazane za dodatkowa korzysc przez niektorych. "Pani jest taka szczuplutka" - kobiety mowily mi. "Tak, coz, mam raka" - odpowiadalam przeczesujac reka moja szokujaco dobra syntetyczna peruke. "Oj, przepraszam, ale... Pani jest taka szczuplutka".

Moja onkolog, jednak, nie byla zachwycona moim rozmiarem, zwlaszcza - liczba krwinek tak niebezpiecznie niska, ze kazde skaleczenie czy kichniecie bylo ryzykowne. Na osobnosci z nia w gabinecie, z blizna po wycieciu guza spuchnieta i czula na jej dotyk, zapytalam o zazywanie marihuany w przypadku, jak moim. Doktor nie zakpila. Powiedziala, ze musze zatrzymac utrate wagi po wyeliminowaniu nabialu, cukru, i alkoholu z mojej diety w zapale zwalczania raka.

Wiec, odkopalam szara koperte z zamrazalnika. Otworzylam zapiecie i wyjelam pekaty zwitek powaznie pachnacej marihuany. Pamietam, ze stalam w kuchni myslac, ze musze uratowac zycie matki mojej corki i w czyjim interesie jest to, jak nie w moim?

Lynda Gorov jest niezalezna dziennikarka z Los Angeles.

© Copyright 2006 Globe Newspaper Company.