nie wiem co mnie naszlo. zaczelam o niej myslec. nie to, zeby o swojej... ogolnie. ze zycie jest tak straszliwie kruche i tak latwo w tej "swojej" podrozy pogubic kilka naprawde waznych rzeczy. buuu... bo... kiedy pomysle, ze jutro mialabym sie nie obudzic... czy bylabym zadowolona ze swojego zycia? albo gdybym miala swiadomosc, ze zostalo mi jakies pol roku, moze rok... to czy zylabym tak samo jak dotychczas? odpowiedz na oba te pytania jest taka sama: NIE. a jednak... pomimo swiadomosci kruchosci zycia nie umiem (boje sie) zyc tak, zeby kazda chwile lapac i cieszyc sie nia... :(

sama przyczyniam sie do tego jak jest. nie, na pewno nie we wszystkim, jednak kilka rzeczy moglabym zmienic. ale nie robie tego. wszystkich od siebie odsuwam, codziennie jestem coraz bardziej sama. ba, o samotnosci juz nie wspomne, hehe. i co? i NIC.

generalnie nie lubie sie nad soba uzalac. tutaj jest to miejsce, gdzie moge to zrobic. nie, nie dostalam zadnego przyzwolenia, ale... chyba sama sobie je dalam. w koncu.

tak sobie skrycie marze, w nocy, kiedy juz leze, ze potrafie pokonac swoj strach i odzyskac rzeczy, ktorych teraz tak bardzo mi brakuje. ze wtedy nic nie moze stanac mi na przeszkodzie. a nawet jesli cos juz stanie, to mnie nie powstrzyma. ale rzeczywistosc wyglada inaczej. dodatkowo obok mojego leku jest jeszcze strach i watpliwosci innych :( i tu juz sie wszystko komplikuje...