Wczoraj minął rok odkąd wiemy, że Mała jest chora... To był bardzo długi rok. Rok aby pogodzić, sie z Bogiem, zaakceptowac chorobę i nauczyc sie z nią żyć. No i chyba jakoś sie to udalo. No może z wyjątkeim wiary... Nadal jestem wściekła, że Mała została zdiagnozowana tak późno! Przez niewiedze lekarzy, ma trwałe zmiany na płucach... Czuje do nich wielki żal... Chyba nigdy im tego nie wybaczę...
Robiąc rachunek minionego roku, musze stwierdzic, że w gruncie rzeczy przyniósl on więcej dobrego niz złego.
Po diagnozie życie Malej stało sie o ironio - lepsze. Odkąd bierze leki, ma inhalacje przestała chorować tak często i szpital przestał byc jej drugim domem a my wkońcu wiemy jak jej pomóc. Wiemy jak walczyć, bo życie z MUKO to ciągła walka z czasem... Ma nadzieję, że tą walkę my wygramy i Mała doczeka w świetnej formie momentu gdy wymyślą lek na tą podstępna chorobe.
Mocno w to wierzę!