To właśnie dokładnie dwa lata temu usłyszałam coś, co zmieniło moje życie, zrujnowało je i pokrzyżowało moje plany. Coś, co zburzyło nadzieję, której jeszcze wtedy nie musiałam budować z takim wysiłkiem jak teraz.
To wtedy wszystko się zmieniło. Wtedy usłyszałam, że nie mogę już robić wielu rzeczy, że to, co chcę robić w życiu jest niemożliwe.
Zaczęła się moja wojna z życiem, która trwa do dziś.
Dwa razy dziennie zastrzyki, rehabilitacja, kroplówki, leki...
Jedno wyjście na przepustkę na trzy tygodnie pobytu w szpitalu.
A potem... Kiedy z jednej strony wszystko się skończyło, zaczęło się walić z drugiej strony...
Tak oto mija dwa lata od poniesienia porażki i utracenia celu życia.
Dwa moje najgorsze lata w życiu.
Dwa lata, gdzie wydarzyło się tyle złego, ile nie wydarzyło się przez całe dotychczasowe życie.
Dwa lata odkąd załapałam pierwszy poważny dół psychiczny, który był początkiem wszystkiego.
Nie ma w tym niczyjej winy.
Miałam pecha i tyle.
Zbieg nieszczęśliwych wypadków zrujnował moje plany...