...witam, po dlugiej nieobecności i pozdrawiam Wszystkich...przestałam pisać bo jakoś z dnia na dzień życie moje- nasze się zmieniło i poprawiło z czego jestem bardzo szczęśliwa...kiedy jest zgoda, radość odrobina miłości i szacunek to potrzeba jeszcze zaufania,żeby wrocić na prpstą. Odbudowujemy tę drogę, która przypominała zarwane powodzią jezdnie,podmyty wodą domy i płaczących z nieba...tak wyglądało moje życie. Pracuje nad wieloma zmianami nie tylko u siebie, ale i u męża i dzieci, choć z nimi nie idzie mi łatwo, dużo żalu ma syn i trudno mi się z nim porozumieć...
Czy jestem szczęśliwa? takie pytanie zadała mi moja przyjaciółka z którą nie widziałyśmy się wiele lat, a nadal jest jedymą osobą której mogę zaufać, ci ludzie z którymi żyję i pracuję są przepełnieni zazdrością(stąd też moje kłopoty), nienawiścią, żądzą władzy i pieniądza, a my jesteśmy poprostu normalni...no właśnie i co z tym szczęsciem? tak jak napisałam w opisie"egoistka", chyba nią jestem bo chciałabym zagarnąć wszystko i wszystkich dla siebie i "rządzić" nimi, a tak sie nie da i teraz zaczynam to rozumieć,trzeba iśc na kompromis i robić swoje.
Narazie pozdrawiwm i jeszcze się odezwe-nie wiem kiedy, mam dużo do powiedzenia, ale nie zawsze mam wenę twórczą.